العلامة المجلسي (مترجم :عطاردى)
152
بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى)
چه نمىدانند درگذر . علامت متقين آن است كه آنها را در دين نيرومند مشاهده مىكنى ، و آنها در كارها با احتياط و نرمى حركت مىكنند ، و در ايمان به مرحله يقين رسيدهاند ، و در فرا گرفتن دانش و فضيلت حريص هستند ، و علم را با حلم قرين ساختهاند ، و در مال و ثروت ميانه رو مىباشند . در عبادت خشوع دارند ، در اين هنگام خود را تميز و زيبا نشان مىدهند ، و در شدائد و گرفتاريها شكيبائى دارند ، و دنبال زندگى حلال مىروند ، و در هدايت مردم نشاط دارند از طمع دورى مىكنند كارهاى نيك انجام مىدهند و در عين حال ترس و واهمه دارند . روز را به شب مىآورد در حالى كه همش سپاسگزارى است ، و شب را بروز مىآورد در حالى كه همش ذكر خدا مىباشد ، با ترس به خواب مىرود و با خوشحالى از خواب برمىخيزد ، از غفلت خود مىترسد و از فضل و عنايت خداوند خوشحالى مىكند . اگر نفسش حاضر به انجام كارى نباشد در كارهاى مورد رضايت نفس هم عنان خود را به او نمىدهد همواره در فكر آخرت و جهان جاويدان است و آن را از همه عزيزتر و گرامىتر مىداند ، و از مال و منال دنيا كه اثرى از وى باقى نمىماند سخت گريزان است . حلم را با علم به هم در آميخته است ، گفتار را با كردار با هم قرين كرده است ، آرزوهايش نزديك و خطاهايش كم مىباشد ، قلبش خاشع و نفسش قانع است ، اندك مىخورد و كارها را آسان مىگيرد و دين خود را نگه مىدارد . شهوت و خاستههايش مرده است ، خشمش را فرو برده است ، و در كارهاى خير محل اميد است و مردم از شرش آسوده هستند . اگر در ميان غافلان هم قرار گيرد از ذاكران به حساب مىآيد ، و اگر در ميان ذاكران باشد از غافلان محسوب نمىگردد هر كس به او ستم كند از وى در مىگذرد ، هر كس او را محروم سازد به وى بخشش مىكند ، هر كس با وى قطع